Radio

Danny komt zo op de radio, als Tweede Wereldoorlogdeskundige. Hij is namelijk door het Nationaal Archief opgetrommeld om daar zaterdag aanstaande een lezing te komen geven over de oorlog. Niet dat hij zich daar al op heeft voorbereid....maar goed, gelukkig luisteren er ook niet veel mensen naar Stadsradio. En bovendien is hij zo praatgraag dat hij het verhaal op een of andere manier wel rondbreit. Mmm...Sophie heeft ontdekt dat ik even wegben. Het is ook flesjestijd. Wordt vervolgd.........anders op Hyves, waar ik sinds een paar maanden ook een blog heb. Maar dan beter vindbaar en eigenlijk op verzoek van familie & vrienden.

Perfect

De waslijn vol kleine kleertjes, de wasmachine en de droger die op de achtergrond staan te ratelen en met een rozig, warm gevoel net uit bad en met een glas wijn achter de computer. En een man die met een babietje op zijn arm Studio Sport zit te kijken, zodat ik even lekker mijn gang kan gaan. Het leven is soms even helemaal perfect zoals nu. Een moment dat ik me totaal gelukkig voel en dat zo weer voorbij is en daarom moet worden gekoesterd door het op papier te zetten.  

Verdriet

Ik huil van binnen. Hele dikke tranen. Haast al een oceaan vol. Ik wil er niet te veel over kwijt. Maar weet nu wat er met Barbara is gebeurd. Ze is in 2003 overleden aan de gevolgen van een autoongeluk. Dat heeft een vriendin van haar verteld. Ik ben er blij mee. Omdat ik het nu een plaats kan geven. Maar, ergens is mijn onbegrip over het ongeluk nog een stukje groter geworden dan het al was. Waarom Barbara. Waarom. Waarom. Ik kan het nog duizend keer blijven zeggen, maar het lost niets op. Poef, zomaar was ze weg. En ze kwam ook niet meer terug.  Nooit meer. Onbegrijpelijk, onuitstaanbaar en zowel verdrietig- als zeer woedendmaken. Ik hou op met schrijven. Wil even alleen zijn.

Ongesteld

Zo schrijf je drie keer per dag, en zo een week niet... maar goed. Niet dat ik zulke spannende dingen mee maak die niemand zou kunnen missen. Wat er in het kort is gebeurd? Ik heb me aangemeld voor niet een, maar zelfs twee aerobics-cursussen. In de hoop voordat ik honderd word een strak lijf of iets wat er op lijkt te krijgen en in ieder geval ooit weer mijn oude kleren te passen. Ik heb voor het eerst van mijn leven Thais gekookt, Sophie is wezen wennen op de creche en... ja, dat was het echt wel zo'n beetje. Vanmiddag ben ik als slachtoffer met mijn schoonzus Jolanda meegeweest naar haar opleiding tot schoonheidspecialiste. Ze heeft drie uur lang mijn gezicht gemasseerd en mij op die manier en passent van mijn hoofdpijn afgeholpen. Ook heeft ze omdat het moet oefenen voor haar examen en ze er een gruwelijke hekel aan heeft, meteen mijn wimpers geverfd. Daar wilde ik natuurlijk wel voor opofferen. Met alle risico's waar ze zelf voor waarschuwde vandien, zoals het in ogen prikken en het meeverfen van mijn hoofdhuid. Maar natuurlijk heeft ze met niet geraakt en heb ik opeens wimpers om jaloers op te zijn, zo lang. Alleen gebeurde er dus wel iets vervelends. Althans, bijna iets vervelends. Ik zat goed en wel in de wachtkamer van dat schooltje toen ik opeens het idee kreeg om naar de wc te gaan. Nu ga ik nooit naar vreemde toiletten, maar goed... soms heb je zo van die plannen... Op de wc bleek ik precies op dat moment ongesteld te zijn geworden. Gelukkig zit er op een steenworp afstand van die school een drogist en liep het allemaal goed af. Later kon Jolanda en ik ook zelf er wel om lachen. Tja, als je een jaar lang niet ongesteld ben gewees, verwacht je ook niet dat het opeens weer komt. En ik maar afvragen hoe het kon dat ik van mijn aerobicsles gisteren geen spierpijn maar wel stampende koppijn had overgehouden...

 

 

 

Sporten

Ik kan alleen mijn vingers nog maar bewegen. En dat is maar goed ook, anders zou ik dit niet kunnen tikken. Ik kom net terug van na-zwangerschaps-aerobics. Toen ik net zwanger was besloot ik me op aanraden van een collega op te geven voor zwangerschapsgym. Leuk, dacht ik: een beetje babbelen met collega-aanstaande moeders en tussendoor een beetje bewegen. Zo op het tempo zoals Carl Nooten en Olga Commandeur dat 's ochtends ook altijd doen. Nou, echt niet dus! Sandra, de gymjuf houdt van bewegen en beult ons dan ook helemaal af. Aan de andere kant heeft ze veel humor, waardoor het nooit erg word en ik waarempel zin heb om er naar toe te gaan. Dit was alweer de vijfde en-een-na-laatste les. Maar Sandra heeft beloofd om te kijken of ze nog een plaatsje heeft in haar sportklasje op zaterdag. Op die manier denk ik dat ik mezelf wel kan motiveren om aan het sporten te blijven. Ik en sport zijn namelijk nooit vrienden geweest en zullen dat waarschijnlijk ook nooit worden. Maar door Sandra zit er misschien wel een kansje in dat ik het voorlopig ga volhouden. Zo, nu plof ik even languit op de bank. Na zoveel beweging heb ik dat wel verdiend. Ik hoop alleen vurig dat ik morgen geen knallende koppijn heb doordat ik misschien iets te enthousiast ben geweest. Nou ja, anders wandel ik het wel weer uit. Ik heb Sandra 'beloofd' om morgen in ieder geval een kijkje te nemen bij K-Dans, de sportschool waar ze dus zelf normaal les geeft en waar volgens haar hele normale, niet in al te strakke outfits geklede vrouwen komen. Ben benieuwd....Het is in ieder geval wel een paar kilometer lopen. Dus als het niets is, heb ik voor morgen en wellicht nog wat andere dagen in ieder geval al genoeg bewogen.

Saskia

In de kamer naast me ligt Esmee nu te slapen. Ze is dochter van de vrouw van mijn vader. Volg je het nog? Ze vroeg me of ze nog niet even mocht komen kijken wat ik aan het doen was. Nou nee, dus het was al half een toen ze in bed stapte en we Hans, Helene en Simone en Michele hadden uitgezwaaid. Esmee logeert hier twee nachtjes. Gisteravond heb ik haar opgehaald, na mijn bezoek aan Saskia. Dat was trouwens ontzettend leuk. In tien jaar tijd is die echt geen steek veranderd. Net zulk lang zwart haar, kistjes en een aanstekelijke lach en gevoel voor humor. Van te voren riep Jeanine (een van mijn beste vriendinnen) nog wel van 'was het wel slim om je zelf uit te nodigen voor het eten' en 'straks weet je na vijf minuten niets meer om te zeggen'. Maar dat viel allemaal reuze mee. Ik ben alleen maar weggegaan omdat Sophie het rond een uur of half negen 's avonds op een gillen zette en duidelijk liet merken naar huis te willen gaan. Saskia heeft beloofd snel naar Scheveningen te komen. Met vriend Marcel.

Gejat kopje koffie

Deze heb ik 'gejat' van een andere weblog waarop iemand zijn bezoekers een kopje koffie aanbiedt. Een aardig en ook erg grappig gebaar.... kijk zelf maar.

http://www.cartoline.it/pics/_zoom_flash.htm?immagine=scherzi_150404_01

Uit zijn verband

Ik heb het idee dat mijn kaak ietwat uit zijn verband is gerukt vanochtend door de tandarts. Tot ergens vanmiddag was ik lekker verdoofd, maar rond een uur of half drie begon ik langzaam te merken wat mevrouw Blok allemaal met mijn gebit heeft uitgevroten. Nu doet het geen pijn meer, maar ik denk wel dat ik kauwen met links voorlopig nog maar even moet laten. Vandaag zijn er tien Suzanne's tegelijk op pad geweest. Zo voelt het ten minste. De een heeft koffie gedronken bij haar schoonmoeder, de ander heeft de keuken opgeruimd en alle lege flessen die zo lijkt het de afgelopen anderhalf jaar zijn verzameld ( - vooral die lege wijnflessen, hoe kan iemand die net zwanger af is eigenlijk zoveel drinken! - ) weggebracht en de volgende is de stad is geweest om nieuwe kleertjes te kopen voor haar dochter (foei Suzanne!... ja maar....een zomerjurkje/hoedje/vestje/fel rompertje ontbrak echt nog aan Sophies garderobe) en een cadeautje voor Saskia waar ze morgen naar toe gaat. En weer een andere Suzanne heeft gecanastaat, gekletst en gegeten met Jeanine, haar beste vriendin. Ik voel me kortom veel te druk vandaag. Letterlijk: in mijn hoofd. Dat ik denk van, ietsje minder kan ook wel. Of zoals ik tegen Jeanine zei, van als ik eenmaal op gang ben kan ik mezelf niet meer remmen. Jeanine, chronisch whiplashpatient en daardoor altijd in bezit van een flinke dosis hoofdpijn en een slecht concentratievermogen had echter niet meer last van me dan normaal, zo verzekerde ze. Ik ben echter altijd bang dat ik door de overdosis aan energie die ik vaak heb, haar zo uitput dat ze de rest van de week voor pampus op de bank lig. Net schreef ik al iets over Saskia. Die oude schoolvriendin waar ik het eerder over had. Ik ga morgen naar haar toe en heb daar ontzettend veel zin in. De afgelopen jaren heb ik haar best vaak gemist. Alleen als je eenmaal te lang geen contact meer met iemand hebt, durf je dat ook niet meer zo snel op te zoeken. Bang dat ze boos zou worden of me uit zou lachen was ik niet echt. Daar is ze te aardig voor. Maar toch weerhield me iets er van. Nu ben ik toch heel blij dat ik de stap genomen heb. Ik weet vrijwel zeker dat het leuk zal worden. Dat zal ook wel moeten. Want ik heb mezelf alvast maar uitgenodigd voor het eten.

Bekkentrekker

Over een uur zit ik in de tandarts en daar ik heb weinig zin in. Zoals veel Nederlanders ben ik ontzettend bang voor - in dit geval - haar. Ik heb uberhaupt niet veel op met mensen die aan me lopen te frunniken. Naar de kapper of de huisarts moet ik ook toe gesleept worden. Maar de tandarts is heel erg. Vooral omdat ik weet dat ik twee gaatjes heb en de boor er aan te pas zal komen. Gelukkig doet mevrouw Blok, in tegenstelling tot haar man die ik eerst had, wel aan verdoven. Heel handig was dat van haar echtgenoot om tegen een bangerik een verhaal op te hangen over dat 'boren heus niet zeer doet en dat ik er maar aan moest wennen.' Terwijl ik zat te huilen van woede in zijn stoel. Hij komt nu dus ook niet meer aan mijn gebit. Al was hij de laatste tandarts op aarde.

Kerngezond

Dokter Bloem, een piepjonge arts en waarschijnlijk nog in opleiding vond het niet eens nodig om een filmpje van Sophie's hartje te laten maken. Ze vond haar kerngezond, lief en beresterk. De arts even naar het hartje en merkte toen op dat er maar een heel licht ruisje wat te horen. Vervolgens legde ze uit dat babyhartjes nog van elastiek zijn en dat het bloed er niet per se rechtstreeks maar via kleine omweggetjes naar toe stroomt. En dat zoiets klinkt als een ruisje. Verder zei ze dat het later heus nog wel eens zal voorkomen dat wanneer Sophie verkouden is en een arts naar haar longen en hart luistert, die dan opmerkt dat hij of zij een ruisje hoort. Volgens dokter Bloem heb ik dan nu een bewijsje om mee te zwaaien. Er is in ieder geval een hele last van mijn schouders gevallen en ik hoef ten minste niet meer bij elke ademhaling te gaan controleren of die te hard of juist te zacht klinkt. Met de consultatiebureauarts heb ik echter nog een appeltje te schillen, zo zeg ik nu ten minste.  Hoe durft die moeders zo ongerust te maken. Laat haar een paar goede oren of een gehoorapparaat aanschaffen en geen praatjes meer ophangen over gaatjes in harten et cetera. Morgen parkeren Danny en ik Sophie trouwens voor het eerst een hele dag bij de oppas ofwel haar lieve oma om bij te gaan tanken in het Elysium. Een groot saunacomplex bij Bleiswijk. We zullen er een Rasulbehandeling ondergaan. Zover ik kan zien op de site www.elysium.nl heeft dat iets met modder smeren te maken. Weer eens wat anders dan ermee gooien. Haha, heel flauw grapje. Nou ja, ik zal in ieder geval na die relaxdag weer helemaal gekalmeerd zijn.

Het ziekenhuis

In origamihouding zit ik nu achter de computer. Op die manier kan Sophie languit liggen en ongestoord slapen terwijl ik even kan tikken. Ik wilde mijn mail even checken en hier even wat kwijt voor ik zo met Sophie naar het ziekenhuis ga. Dit op verzoek van mijn huisarts. De titel van dit stukje had ook kunnen luiden: hoe maak ik een jonge moeder zo snel mogelijk gek. Vorige week donderdag moest ik met mijn poppetje naar het consultatiebureau. Voor haar eerste prikjes en om gewicht en groei te controleren et cetera. Ik stond daarna zo ongeveer al buiten toen de wijkverpleegkundige die alle handelingen had verricht me achter na kwam rennen. Of de dokter nog even naar Sophie's hartje mocht luisteren. De vorige keer was dat niet gebeurd omdat ze teveel aan het spartelen was. Nu lukte het met enige foefjes wel om haar rustig te houden. De dokter bleef echter maar herhalen dat ze het toch wel moeilijk vond om goed naar het hartje te luisteren en dat ze meende een ruisje te horen. En of Sophie wel eens blauw werd tijdens het drinken....Natuurlijk, of ik dan niet meteen gebeld had...Ook wist ze met vertellen dat een ruisje kan duiden op een gaatje in een van de kamertjes van het hartje. Maar goed, het einde van het liedje was dat ook mijn huisarts. dr. Galjaard een ruisje meende te horen. Haar inziens een functioneel ruisje dat 'een a twee op de drie baby's' hebben en dat bestaat omdat het hartje flink groeit en daarbij ruisjes horen. Kortom, niets om me zorgen over te maken. Ze merkte bovendien fijntjes op dat ik de consultatiearts de volgende keer maar moet laten kletsen en voor kwaaltjes gewoon direct naar haar moet komen. Om me helemaal gerust te stellen wilde ze echter wel dat ik met Sophie naar het Juliana Kinderziekenhuis zou gaan om daar een hartfilmpje te laten maken. Eerst had ik nog zoiets van waarom...is er dan toch iets. Maar nu begrijp ik haar bedoeling. Want bij elk piepje, huiltje, kreuntje dat Sophie nu geeft heb ik de neiging om te kijken of het 'nog wel goed doet'. Ook mag ze niet te lang stil zijn. Eigenlijk behandel ik haar nu precies zoals toen ze pasgeboren was en ik ook elke ademzucht uitvoerig wilde analyseren. Laten we kortom maar duimen dat er inderdaad niets aan de hand is en dat we weer rustig kunnen slapen. En in ieder geval ben ik straks weer eens op een plek in Den Haag geweest die ik nog nooit van binnen heb gezien.

 

 

Metaalmoeheid

Ik zou wel duizend uur kunnen slapen. Maar Sophie niet. Ze is ontzettend lief, alleen heeft ze vandaag besloten om de hele wereld bij elkaar te gillen. Dat terwijl ik nodig wat slaap zou kunnen gebruiken. Heb vannacht echt maar een paar uurtjes kunnen maken. En zo gaat het vaak. Ik kom steeds gewoon net een stukje meer slaap te kort. En dat breekt me op dit moment op. Het voelt als een soort metaalmoeiheid. Ook ligt er nog een berg was ter hoogte van Mount Everest die nog moet worden gestreken en in de kast moet worden gelegd en dat is echt niet overdreven. Daar ben ik met gemak twee volle avonden mee zoet. Waar komt al die was trouwens vandaan? De kleertjes van Sophie zijn immers nog zo klein en wij kunnen best twee dagen het zelfde aan. Ik denk dat het antwoord babyspuug is. Het gebeurt met regelmaat dat ze net een superschattig nieuw jurkje of pakje aan heeft en jijzelf ook net schone kleren aan hebt en ze dan besluit een flinke lading melk naar buiten te gooien. Helemaal over zichzelf en jou heen. Ze presteerde het gisteren om op Danny werkelijk een spoor vanaf zijn schouder tot aan zijn tenen achter te laten. Hoe kreeg ze het voor elkaar. Nou, dan ga ik nu aan de slag....of zal ik toch nog heeeeeeeel even mijn ogen dicht doen?

Sophie

Weer

Ik heb een hekel aan praatjes over het weer. Waarom hebben mensen het daar met elkaar over en uiten ze kreten als 'lekker weertje he'? En waarom stellen ze elkaar vragen zoals 'hoe gaat het ermee'. Het interesseert mij geen reet of de buurman het een 'lekker weertje' vindt. Net zoals het hem niet interesseert hoe het met mij gaat. Als hij mij dat vraagt, verwacht hij toch dat ik zeg dat alles goed gaat. Waarom zou ik immers mijn ziel en zaligheid bij hem uitstorten....? Andersom wil ik ook niet dat hij bij mij komt uithuilen. Kortom, ik hou niet van non-gesprekken en zeg daarom liever niets tegen mensen die ik niet zo goed ken, behalve hoi of hallo. Maar nu ik het toch over het weer heb....het was gisteren schitterend weer en zaterdag ook. Ik heb enorme einden gewandeld met Sophie. Die vindt het heerlijk buiten. Zodra ze de voordeur ruikt, gaan haar ogen dicht. Ik hoop dat het vandaag weer zo mooi wordt. Dan ga ik vanuit Scheveningen naar de binnenstad lopen. Jammer, dat Sophie niet in het voorjaar is geboren. Dan was de kans op zon natuurlijk veel groter. Nu ik toch van de hak op de tak spring. Om die reden hebben we vandaag ook besloten omn eind deze maand maar niet met mijn vader, zijn vrouw en twee van haar kinderen naar Eurodisney te gaan. Ik heb er veel zin in, maar Danny heeft wellicht gelijk als hij zegt dat zoiets niets is voor een baby. En wat als het gaat sneeuwen, regenen, misten, of wat als het heel koud is. Nu gaan we pas in oktober...zucht... Tot dan, Mickey :-)

Eerste bezoekers

Het is grappig om te zien dat er bezoekers op dit weblog zijn geweest. Ik heb namelijk een teller geinstalleerd die precies bijhoudt hoeveel deze pagina's bekeken worden en door welke gebruikers. Er staat geen naam en adres bij, maar wel waar ze min of meer vandaan komen. Nu vraag ik mij af hoe mensen hier dan verzeild raken..........via zoekmachines is er volgens nog niets te vinden. En als ze hier dan verzeild raken blijven ze dan hangen? Nou, het blijft voor nu even bij deze overpeinzing. Ik wil nog even kwijt dat ik goed en slecht nieuws heb gehoord over Saskia en Barbara. Met Saskia, mijn schoolvriendin heb ik inmiddels al een paar keer gemaild. Ze woont nu weer in Apeldoorn en vindt het leuk als ik binnenkort eens bij haar langskom. Ze is zo lijkt het volgens de foto's op haar weblog echt geen spat veranderd. Ze heeft alleen nu een piercing in haar kin en die had ze vroeger niet..........Ze vertelde dat ze allemaal foto's heeft gevonden van vroeger waar ik ook op sta. Schoolfoto's, foto's van ons aan het werk op de Julianatoren en in de Efteling. Als het goed is stuurt ze er een paar op. Ik ben heel erg benieuwd. Over Barbara heb ik geen leuk nieuws gehoord. Althans gelezen. Ze is inderdaad overleden. Via een speurtocht over het internet ben ik er achtergekomen dat ze in juni 2003 om het leven is gekomen door een auto-ongeluk, vermoedelijk in de buurt van Aaken. Gisteravond heb ik nog een tijdje naar een foto van haar zitten staren. Ook kreeg ik nog bericht van die voorzitter van de oud-leerlingenvereniging. Voor hem kwam het bericht ook als een verrassing. De school, de Koninklijke Scholengemeenschap ofwel KSG heeft nooit iets over haar overlijden gehoord. Kennelijk een oud-klasgenoot van haar wel. Vanwaar anders het kruisje bij haar foto? De voorzitter schreef verder dat hij me op de hoogte zou houden. Maar ik weet nu eigenlijk al genoeg. Ze is er niet meer en had er nog wel moeten zijn.

Mariella de Geus

Een collega van mij heeft haar ooit geinterviewd. Omdat ze in een bandje speelde en het wel leuk vond als ze aandacht kregen. Een leuke, spontane niet al te opvallende meid. De eerste keer dat we daarna iets over haar hoorde, leefde ze niet meer. Ze werd in 2001 op brute wijze vermoord op parkeerplaats de Potterspoort in Gouda. Eerst verkracht en daarna gewurgd met een baksteen. De dader liet haar lichaam ontzield achter. Met gek genoeg wel haar kleding op een net stapeltje er naast. De ouders, andere familieleden en vrienden van Mariella moeten in de jaren hierna door een ware hel zijn gegaan. De politie pakte een verdachte op, maar deze bleek algauw wel gek, maar volgens het Openbaar Ministerie, niet de dader te zijn. Sinds deze zomer zit er een nieuwe verdachte vast. Notabene de broer van de voorzitter van jongerensoos So What waar Mariella de avond voor haar dood te vinden was. Hoe vreemd kunnen dingen lopen....wat ik ook bizar vind is dat ik zijn zus de dag dat het nieuws over zijn arrestatie naar buiten kwam nog heb gesproken. Ze wist van niets en gaf pas weken later een bevestiging van het feit dat haar broer vastzit. Ze was boos op me en nu is ze dat zoals ik vanavond ontdekte door een boodschap van haar aan mij op een internetforum weer. Omdat ik via de site www.voelspriet.nl een oproepje had gedaan aan vakbroeders die daar veel ronddwalen. Ik wilde tips om meer over de verdachte te weten te komen, zonder meteen rechtstreeks contact op te nemen met zijn familie. Dat leek me namelijk niet zo gepast. Dat ik dat bericht had achtergelaten vond zijn zus niet leuk en dat begrijp ik best. Ik beloofde haar zelfs de zoektocht even ter staken. Nu is ze echter weer boos. Ditmaal omdat ik eerlijk antwoord heb gegeven op een vraag van een frequente bezoeker van het betreffende forum waarop ik mijn vraag had achtergelaten. Namelijk waar onze discussie over ging.... De zus heeft mij nu laten weten dat ik het verhaal van de kant van de verdachte en zijn familie nu wel kan vergeten en ze voegde daar ook wat onaardigheden aan toe. Alsof het een grote gunst voor mij is als zijn hun verhaal aan mij vertellen. Ik ben toch degene die hoor en wederhoor wilde toepassen. Maar goed, als ze boos wil zijn prima......Ik weet wel beter, denk ik dan maar. Bovendien denk ik dat het nu toch niet veel meer zou uitmaken  als ik wel op 'klopjacht' was gegaan. Heel Gouda weet inmiddels toch al wie de verdachte is. Omdat het internet volstaat met verhalen over hem - op de site www.peterrdevries.nl staat zelfs een foto - en justitie steeds meer bewijzen tegen hem heeft. De verdachte ontkent echter nog steeds. Eerst kende hij Mariella helemaal niet, toen wist hij opeens te melden dat ze seks hadden en hij daarna naar huis ging en nu luidt het verhaal dat ze seks hadden, een onbekend individu hem vervolgens knock out sloeg en daarna Mariella vermoordde. Nu wil ik echter nog steeds geen beschuldigende vinger naar hem wijzen. Zowel voor de familie van Mariella als zijn eigen omgeving wordt de situatie steeds ondraaglijker.  Hoe lang zal het duren voordat de waarheid echt boven water komt...........? Mariella komt niet meer terug. Maar wat zou het fijn zijn voor haar ouders als ze hun verlies een plekje zouden kunnen geven en nu echt kunnen beginnen aan het afscheid nemen.

Lief Dagboek

Ik ben al jaren van plan om een dagboek bij te gaan houden. Gewoon omdat mijn achter-achter-achterkleinkinderen over een paar honderd jaar dan kunnen zien hoe ik geleefd heb. En ook om zelf over tien jaar te kunnen lachen om hoe ik nu ben. Alleen heeft dat voornemen eigenlijk nooit echt vorm gekregen....Zeg maar gewoon niet dus. Ik was het ook vastberaden van plan toen ik er achter kwam dat ik in verwachting was. Maar helaas, moet Sophie het zonder negen-maandendagboek doen.......Nu ben ik van plan om mijn leven te gaan verbeteren. Het is bovendien nog januari en dus precies tijd voor een goed voornemen. Ik hoop maar dat ik het volhoud en het volgende bericht dus niet pas over drie jaar verschijnt en dat daarna niets meer komt. Maar ik ga mijn best doen. Wat ook erg grappig is, dat deze weblog voor outsiders en insiders vooralsnog onvindbaar is. Via zoekmachines is hij (nog) niet te vinden en daardoor kan ik voorlopig schrijven wat ik wil. Zonder dat iemand het leest. Kortom: ik blijf anoniem in een grote massa. 

Danny en ik

http://i49.photobucket.com/albums/f298/suzanneensophie/zakynthosmei2005endertigsteverjaard.jpg

Koppijn

Dit wordt ongetwijfeld maar een kort bericht. In de eerste plaats heb ik stampende koppijn en daarnaast zit ik met een drinkende baby op schoot. Ja, moeders kunnen alles tegelijk. Zeker als ze net zoals in The Icredibles elastieken armen hebben. Het is ongelooflijk hoe blauw de lucht buiten is. Waarschijnlijk is het dus ook enorm koud. Maar ik blijf voorlopig maar denken dat het onwijs lekker is, zodat ik zin blijf houden om een eind te gaan wandelen met Sophie. Ik heb vannacht nog iets heel grappigs ontdekt. De weblog van mijn oude schoolvriendin Saskia, te vinden op www.dangerbetty.com. Heel gaaf ziet die er uit en ze maakt ook waanzinnig mooie foto's. Ik had door dat bericht een beetje een sentimentele bui en vroeg me opeens af hoe het met Saskia zou zijn. Ik ben haar uit het oog verloren toen ik naar de School voor Journalistiek ging. Ik zat op dat moment niet zo lekker in mijn vel en heb daardoor contacten met verschillende mensen toen verbroken. Niet dat ik hen niet meer wilde zien. Het was meer dat ik het gevoel had dat het andersom wel zo zou zijn. Dom, dom, dom, dom... Terwijl Saskia juist zo'n toffe meid (wat klinkt dat vreemd) was en vast nog is. Ik heb haar in ieder geval gemaild. Ben benieuwd..........

Barbara Rietbergen

Het is geen vrolijk onderwerp om een weblog mee te beginnen. Maar ik was het al van plan, toen ik op het volgende stuitte: het overlijden van Barbara Rietbergen, een oud-schoolgenootje van de KSG in Apeldoorn. Ik bladerde wat door de klassenfoto's die geplaatst zijn op de site www.schoolbank.nl en stuitte op een willekeurige foto met daarop nogal wat bekende gezichten. Maar ook met twee namen er op, met een kruisje erachter. Waaronder die van Barbara. Nu was ik vergeten hoe ze van haar achternaam heette en hoopte ik ook dat de foto ten onrechte een vage gelijkenis vertoonde met het meisje uit mijn hoofd. Maar helaas, na even verder zoeken en het zien van een nieuwe foto, wist ik het:ze is er echt niet meer. Ik herinner me Barbara als een bijzondere aardige en vooral ook hele lieve meid. We stonden tijdens pauzes altijd met een groepje op het schoolplein. En als ik het me goed herinner deed ze ook mee aan de musical Kat op je dak, waar ik ook in mee speelde. Zat ze daar inderdaad in, of verzint mijn hoofd dit nu? Nou, maakt ook niet uit. Wat belangrijker is, is dat ik Barbara nog zo zie lopen en praten. Ze was ontzettend knap, met mooi blond golvend haar maar tegelijkertijd ook heel erg hartelijk. Ik heb nu een mailtje gestuurd naar de voorzitter van de oud-leerlingenvereniging met de vraag wat er met Barbara is gebeurd. Ik wil het graag weten om haar overlijden een plaats te kunnen geven. Hoewel ik haar ruim tien jaar niet heb gezien, ben ik er erg van geschrokken....waarom zij? Had God niet iemand anders kunnen kiezen. Iemand die het misschien zelf wilde of zelfs wel had verdiend. Dit begrijp ik echt niet. Nou, het is al laat en ik heb een baby om te voeden. Tot een volgende, vrolijkere keer.